درهم‌آمیختن آهن

 در دوران پادشاهی یزدگرد سوم، عمر — جانشین محمد — به ایران حمله کرد.

طوفان شن، بخش عمده‌ای از ارتش ایران را در نبرد قادسیه درهم کوبید و «درفش کاویان» را به چنگ آورد. سپس بغداد، تیسفون، لارک و سومر را تصرف کرد و با خود، مفاهیم و باورهای مربوط به الله، میترا و یهوه را به آن سرزمین‌ها وارد ساخت. اگرچه ایران در نبرد نهاوند عملکرد بهتری داشت، اما پیروان الله شروع به تصرف بخش‌های وسیعی از خاک ایران کردند. فیروز نهاوندی در واکنش به رواج برده‌داری میان پیروان الله، عمر را به قتل رساند؛ با این حال، جانشین او عثمان به تصرف سرزمین‌های ایران ادامه داد و یزدگرد نیز سرانجام در مرو کشته شد. از آنجا که در ارتش ایران افراد اندکی برای پسرش «پیروز» — که در چین به سر می‌برد — احترام قائل بودند، دودمان ساسانی کنترل بخش عمده‌ای از ایران را از دست داد. در مازندران — جایی که کوه‌های البرز در جنوب، سدی دفاعی طبیعی تشکیل می‌دادند و محل ظهور آریایی‌هایی بود که پس از «جهان‌آفرید» (و نه سوار بر کشتی نوح) پدیدار شده و توسط پیروان یهوه «دیو» خوانده می‌شدند — «گیل گیلان‌شاه» و «فرخ‌زاد» آن بخش از ایران را تحت لوای «آیین پاک زرتشت» مستقل نگه داشتند. پس از کشته شدن عثمان، علی (برادرزاده محمد) از شدت تهاجم آشکار به ایران کاست؛ او ترتیب ازدواج پسرش حسین با «شهربانو» (دختر یزدگرد سوم) را داد و دیری نپایید که بسیاری از آموزه‌های آیین پاک زرتشت را در دین الله ادغام کرد؛ اقدامی که موجب بروز شکاف و انشعاب در دین الله شد. اندکی بعد، «خورشید» (حاکم مازندران) به پیروان الله حمله کرد و مازندران مورد تهاجم قرار گرفت؛ خورشید پس از گرویدن به دین الله کشته شد و «مهر مردان» کنترل مازندران را برای حفظ آیین پاک در دست گرفت. این رویداد الهام‌بخش «ابن سریج» شد تا در مرو سر به شورش بردارد و کنترل پیروان الله را به دست گیرد. از آنجا که این کشمکش‌ها پیروان «الله» را به آیین پاک زرتشت و آریایی‌ها نزدیک‌تر می‌ساخت، پیروان «یهوه» و «میترا» آنان را دشمنانی می‌دیدند که باید نابود شوند؛ و این در حالی بود که پیروان میترا و یهوه در سرزمین‌های تحت حاکمیت پیروان الله، به عنوان «اهل کتاب» مورد مدارا قرار می‌گرفتند. در همین حال، خزرها که از سوی تورانیان و پیروان میترا و الله در شمال مازندران تهدید می‌شدند، به آیین یهوه می‌گرویدند. چنین انحرافاتی در امر ایمان، زمینه را برای ظهور «اوشیدرماه» فراهم می‌ساخت.